Organ sądowy nie może odmówić wykonania europejskiego nakazu aresztowania i jednostronnie przejąć wykonanie kary bez uprzedniej zgody państwa, które wydało nakaz aresztowania
Trybunał Sprawiedliwości w swoim wyroku w sprawie C-305/22 z 04.09.2025 podjął decyzję o jednostronnym przejęciu wykonania kary bez uprzedniej zgody państwa, które wydało nakaz aresztowania.
W 2017 r. Sąd Apelacyjny w Bukareszcie prawomocnie skazał obywatela Rumunii na karę pozbawienia wolności, która weszła w życie 10 listopada 2020 r. Następnie w dniu 25.11.2020 r. wspomniany sąd wydał europejski nakaz aresztowania w celu wykonania tej kary. W dniu 29.12.2020 r. przedmiotowa osoba została zatrzymana na terytorium Republiki Włoskiej.
Włoskie władze sądowe odmówiły jednak wydania go władzom rumuńskim. Postanowili uznać rumuński wyrok i wykonać wyrok na swoim terytorium, argumentując, że skazany ma legalne i rzeczywiste miejsce zamieszkania we Włoszech, co zwiększa szanse na jego resocjalizację. Jednocześnie uwzględnili pobyt w areszcie we Włoszech i skazali go na areszt domowy z warunkowym zawieszeniem wykonania kary. Rumuńskie organy sądowe nie zgodziły się na tę procedurę. Podtrzymali ważność europejskiego nakazu aresztowania i zażądali przekazania skazanego w celu odbycia kary w Rumunii.
Sąd Apelacyjny w Bukareszcie zwrócił się do Trybunału Sprawiedliwości UE z pytaniem, czy wykonanie kary w innym państwie członkowskim, zamiast wydania osoby na podstawie europejskiego nakazu aresztowania, wymaga zgody kraju pochodzenia. Jednocześnie pyta, czy kraj pochodzenia zachowuje prawo do wykonania kary i utrzymania w mocy nakazu aresztowania w przypadku braku takiej zgody.
Trybunał Sprawiedliwości UE potwierdził, że europejski nakaz aresztowania opiera się na zasadzie wzajemnego zaufania, a jego niewykonanie stanowi wyjątek, który należy interpretować zawężająco. Państwo członkowskie, które zamiast wydać osobę zamierza wykonać karę na swoim terytorium, musi uzyskać zgodę państwa pochodzenia w postaci przesłania wyroku i zaświadczenia. Bez tej zgody osoba może zostać wydana. Uzasadnienie resocjalizacji nie jest wystarczające do przeniesienia.
Podsumowując, Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że państwo członkowskie, które wydało karę, może ze względu na politykę karną odmówić jej wykonania w innym państwie i nie przesłać wyroku lub zaświadczenia. Jeżeli jednak drugie państwo odmówi wydania osoby z naruszeniem prawa Unii, europejski nakaz aresztowania pozostaje ważny, a państwo pochodzenia zachowuje prawo do wykonania kary.
