Obywatele państw trzecich, którzy zostali przyjęci do państwa członkowskiego UE w celu legalnej pracy i posiadają legalny pobyt na terytorium państwa członkowskiego UE, mają prawo do równego traktowania jak ich obywatele.
W klasie 2 obywatel Armenii z żoną i dwójką małoletnich dzieci urodzeni w Armenii. W 2011 roku para urodziła we Francji trzecie dziecko. W 2014 roku ojciec rodziny złożył wniosek o przyznanie świadczeń rodzinnych na trójkę dzieci. Choć posiadał zezwolenie na pobyt czasowy, które pozwalało mu na pracę we Francji, Kasa Świadczeń Rodzinnych odrzuciła jego wniosek w sprawie dwójki jego dzieci, które urodziły się poza Francją. Po korzystnym dla powoda wyroku Sąd Apelacyjny podtrzymał decyzję o zwolnieniu. Sąd Kasacyjny uchylił jednak orzeczenie w 2022 r., podkreślając, że Sąd Apelacyjny nie ustosunkował się do argumentów obywatela Armenii dotyczących dyrektywy o jednym zezwoleniu, która zapewnia równe traktowanie pracowników będących obywatelami państw trzecich i obywateli Unii. Sprawa wróciła do Sądu Apelacyjnego, który zdecydował się na złożenie skargi do Trybunału Sprawiedliwości UE.
Zapytał Trybunał Sprawiedliwości UE, czy państwo członkowskie może odmówić uwzględnienia dzieci urodzonych w państwie trzecim, nad którymi opiekę sprawuje posiadacz jednego zezwolenia, jeżeli nie wjechały one na terytorium Trybunału na podstawie procedury łączenia rodzin lub jeżeli rodzic nie przedstawił dokumentów potwierdzających, że wjechały na terytorium Trybunału legalnie.
odpowiedziała, że sprzeczne z prawem unijnym jest uzależnienie uprawnienia do świadczeń rodzinnych obywateli państw trzecich legalnie przebywających we Francji od dodatkowego warunku polegającego na udowodnieniu, że dzieci, na rzecz których wnioskowane są świadczenia rodzinne, przybyły legalnie na terytorium Francji. Trybunał uważa bowiem, że nakładając taki warunek, obywatele państw trzecich są traktowani mniej przychylnie niż obywatele przyjmującego państwa członkowskiego.
