Stwierdzeniem tym Trybunał Konstytucyjny wyraził niezgodność przepisów § 58 ust. 2 ust. 2 lit. 3 ustawy karnej o wymierzeniu kary zajęcia mienia z Konstytucją Republiki Czeskiej.
Zgodnie z § 58 ust. 1 lit. 1 Kodeksu karnego „Sąd może wymierzyć karę przepadku mienia, biorąc pod uwagę okoliczności popełnienia przestępstwa i sytuację sprawcy, jeżeli skazuje sprawcę na dożywocie albo skazuje go na karę bezwarunkowego pozbawienia wolności za szczególnie poważne przestępstwo, przez które sprawca doznał rozległej szkody”.
W dniu 10 lutego 2021 r. do Trybunału Konstytucyjnego wpłynął wniosek wnioskodawców o wszczęcie postępowania na podstawie art. 10. 125 ust. 1 lit. 1 lit. a) Konstytucja Republiki Słowackiej w sprawie zgodności z § 58 ust. 2 i 3 ustawy nr 300/2005 Dz. Kodeks karny z art. Sztuka. 1, art. Sztuka. 4, art. Sztuka. 2, art. Sztuka. 1 i art. 50 ust. 1 lit. 1 Konstytucji Republiki Słowackiej, art. 1 Protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 17 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej w zw. z art. 52 ust. 1 preambuła | 1 Karta praw podstawowych Unii Europejskiej.
W swojej propozycji składający petycję zakwestionowali przepisy art. 58 ust. 2 i 3 Kodeksu karnego, które zostały dodane do Kodeksu karnego z dniem 1 września 2011 roku zmieniającego i uzupełniającego ustawę nr 262/2011 Dz. 301/2005 Zb. Kodeks karny ze zmianami, który zmienia i uzupełnia niektóre przepisy. Pierwotne brzmienie § 58 ust. 2 Kodeksu karnego zastąpiono nowym brzmieniem § 58 ust. 2 Kodeksu karnego i jednocześnie § 58 Kodeksu karnego został uzupełniony nowym ust. 3.
Wnioskodawcy podnosili, że przy fakultatywnym wymierzeniu kary przepadku mienia na podstawie § 58 ust. 1 lit. 1 Kodeksu karnego sąd powszechny stosuje zasady wymierzania kar określone w § 34 Kodeksu karnego, w sprawach uregulowanych zaskarżonymi przepisami kara przepadku mienia wymierzana jest przymusowo, a w odniesieniu do kary przepadku mienia wyłączone jest stosowanie zasad określonych w § 34 Kodeksu karnego. Skutki zaskarżonych przepisów polegają zatem na tym, że pełniący obowiązki sąd wymierza karę przepadku mienia niezależnie od tego, czy odpowiada ona właściwym zasadom konstytucyjnym i zasadom wymierzania kar z art. 34 kk, a jednocześnie kara przepadku mienia wpływa na cały majątek sprawcy bez względu na czas i sposób jego nabycia.
W ten sposób Trybunał Konstytucyjny wyraził niezgodność kary konfiskaty mienia z Konstytucją Republiki Słowackiej na tej podstawie, że własność wpływa na cały majątek sprawcy, niezależnie od czasu i sposobu jego nabycia. W swojej ocenie Trybunał Konstytucyjny oparł swoją ocenę na rozwoju ustawodawstwa Kodeksu karnego, na przeglądzie regulacji kilku państw członkowskich Unii Europejskiej, w tym na działalności orzeczniczej tamtejszych sądów, a także na orzecznictwie ETPC i Trybunału Sprawiedliwości i doszedł do wniosku, że obowiązek wymierzenia przez sąd kary konfiskaty mienia w wyczerpująco określonych przypadkach ma charakter regulacji wyjątkowej.
W rozumieniu powyższego kara przepadku mienia ma być wymierzana wyjątkowo w wyczerpująco określonych przypadkach w związku z przestępstwem, przez które sprawca uzyskał lub próbował uzyskać wielkogabarytową korzyść majątkową albo przez którą wyrządził szkodę o dużej skali i nie powinna mieć zastosowania do mienia, które sprawca nabył w sposób zgodny z prawem, w szczególności np. mienia nabytego w drodze dziedziczenia nie będzie miało wpływu w przypadku wymierzenia kary przepadku mienia. Wspomniana zmiana miała istotny wpływ na uregulowanie kary konfiskaty mienia, która nie będzie już dotyczyć całego mienia, a jedynie mienia nabytego w wyniku nielegalnej działalności, z uwzględnieniem sposobu i czasu jego nabycia.
