W dniu 11.11.2021 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej wydał wyrok w sprawie C-214/20, MG v. Dublin City Council, który doprecyzował zakres pojęcia „czas pracy” w powiązaniu z czasem pracy w gotowości w formie ciągłej dyspozycyjności.
Rada Miasta Dublina (Rada Miasta Dublin, Irlandia) zatrudnia pracownika MG na pół etatu, który pracuje jako strażak rezerwy. MG jest pod telefonem 24 godziny na dobę, 7 dni w tygodniu (z wyjątkiem świąt i wcześniej zapowiadanej niedostępności). MG nie ma obowiązku przebywania w określonym miejscu w czasie pełnienia dyżuru, jednak po otrzymaniu wezwania do udziału w interwencji musi stawić się w remizie w ciągu maksymalnie 10 minut. Jednocześnie MG wykonuje działalność taksówkarza na własny rachunek, gdyż jest uprawniony do wykonywania działalności zarobkowej pod warunkiem, że nie przekracza ona przeciętnie 48 godzin tygodniowo.
MG uznał, że cały jego czas dyżuru powinien kwalifikować się jako „czas pracy” w rozumieniu irlandzkiego prawa pracy oraz dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2003/88. Złożył w tej sprawie skargę do Komisji ds. Stosunków w Miejscu Pracy (Komisji ds. Stosunków w Miejscu Pracy, Irlandia), podnosząc, że musi w każdej chwili móc szybko zareagować na wezwanie alarmowe, co uniemożliwia mu swobodne zajmowanie się swoimi sprawami osobistymi. kwestie prawa pracy, Irlandia). Labour Court złożył wniosek o wydanie orzeczenia w trybie prejudycjalnym, w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej określił, pod jakimi przesłankami czas pozostawania w gotowości w postaci ciągłej dyspozycyjności można uznać za „czas pracy” w świetle wspomnianej już dyrektywy 2003/88.
W swoim wyroku Trybunał Sprawiedliwości zdefiniował „czas pracy” jako czas pozostawania w gotowości do pracy, kiedy pracownik ma obowiązek przebywania w miejscu pracy, oraz czas pozostawania w gotowości do pracy, podczas którego możliwość swobodnego dysponowania przez pracownika swoim czasem w tym czasie jest bardzo znacząco i obiektywnie ograniczona.
Trybunał doszedł zatem do wniosku, że ograniczenia nałożone na tego pracownika w okresie jego gotowości do pracy (kiedy nie jest wymagana od niego służba w charakterze strażaka rezerwy) nie mają takiego charakteru, aby obiektywnie i w bardzo istotnym stopniu wpływać na zdolność tego pracownika do swobodnego gospodarowania czasem, w jakim jest on potrzebny. Głównie z powodu następujących okoliczności:
- MG ma możliwość połączenia prowadzenia własnej działalności zarobkowej z zatrudnieniem strażaka w rezerwie,
- MG nigdy nie musi znajdować się w określonym miejscu w czasie czuwania,
- MG nie ma obowiązku uczestniczenia we wszystkich interwencjach prowadzonych przez straż pożarną (jedynie) w średniej częstotliwości wezwań i średnim czasie trwania interwencji.
