Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w wyroku w sprawie C-392/19, VG Bild-Kunst przeciwko Stiftung Preußischer Kulturbesitz, zinterpretował lub. 1 Dyrektywy 2001/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 maja 2001 r. w sprawie harmonizacji niektórych aspektów praw autorskich i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym.
Sprawa dotyczyła obejścia środków ochronnych twórcy przekazu publicznego przy wykorzystaniu technologiidostawa, które twórca miał obowiązek zastosować przy udzielaniu licencji na korzystanie ze swojego utworu. Kadrowanie jest zrozumiałeosadzanie dzieła autoraw tym przypadku transmisji publicznej (takiej jak odtwarzanie wideo),do witryny strony trzeciej, jeżeli utwór jest następnie swobodnie dostępny publicznie. Można to traktować jako odtwarzanie filmu zapisanego na serwerach YouTube, ale odtwarzanego w witrynie innej niż YouTube.
Autor utworu ma prawo zastosować w trakcie publicznego udostępniania środki zabezpieczające, aby zapobiec takiemu wykorzystaniu jego utworu.Jeśliale ze środkami ochronnymiomijają, kadrowanie, jako nieuprawnione pośrednictwo w takiej transmisji,doszło do ingerencji w prawa autorskie.
Istotnym wnioskiem decyzji są warunki, na jakich można nakładać ograniczenia umowne na linki z punktu widzenia prawa autorskiego. Rzeczywiście Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej to stwierdziłzgoda okazicielaprawa autorskie mogąlimitjedynie poprzez akceptację odpowiednichtechniczne środki ochronne.
