W połączonych sprawach C-804/18 i C-341/19 WABE i MH Müller Handel Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) rozpatrywał sprawę dwóch pracownic, które w pracy nosiły muzułmańską chustę. Jedna z nich została poproszona przez pracodawcę o zdjęcie jej na czas pracy. Ponieważ dwukrotnie odmówiła wykonania tego polecenia, upominano ją, że narusza regulamin pracodawcy i dwukrotnie została czasowo zwolniona z pracy.
Jeden z pracowników złożył pozew do sądu pracy, drugi zaś złożył pozew o nieważność poleceń pracodawcy oraz roszczenie o odszkodowanie, które również zakończyło się sukcesem w sądzie. Na podstawie odwołania pracodawcy do TSUE zwrócono się o komentarz, czy mamy do czynienia z dyskryminacją bezpośrednią czy pośrednią, gdy pracodawca prosi swoją pracownicę o zdjęcie muzułmańskiej chusty podczas pracy jako sprzedawczyni, co jest wyrazem jej przekonań i wyznań religijnych oraz w jakich warunkach różnica w traktowaniu jest nieprzyjemna. należy wziąć pod uwagę przy badaniu zasadności takiego zróżnicowanego traktowania.
Normą prawną obowiązującą w tym obszarze była Dyrektywa Rady 2000/78/WE z dnia 27 listopada 2000 r., która ustanawia ogólne warunki ramowe równego traktowania w zakresie zatrudnienia i pracy. TSUE stwierdził, że aby firma będąca jednocześnie pracodawcą zachowywała się neutralnie lub apolitycznie oraz bez przekonań i skłonności do jakiejkolwiek religii lub nurtu filozoficznego, pracodawca może zakazać takiego sposobu wyrażania religii, przekonań, filozofii czy polityki wyrażanej w jakiejkolwiek formie, gdyż narusza to jednocześnie zasadę równego traktowania, a zatem istnieje uzasadniona potrzeba pracodawcy zapobiegania uzasadnionym konfliktom.
Państwa członkowskie mogą jednak podjąć bardziej przychylną decyzję na korzyść poszczególnych pracowników w odniesieniu do prawa i wolności myśli, sumienia, religii i przekonań w rozumieniu art. 10 Karty podstawowych praw człowieka i wolności. Faktami istotnymi dla ustalenia takiej potrzeby są w szczególności prawa i uzasadnione oczekiwania klientów lub użytkowników, a w szczególności w dziedzinie edukacji wola rodziców, aby ich dzieci kształciły się przez osoby, które w kontakcie z dziećmi nie manifestują swojej przynależności religijnej ani przekonań.
Polityka neutralności dotyczy wszelkich widocznych form wyrażania przekonań religijnych. Dlatego ważne jest, aby stosować go w tych samych warunkach.
