Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że dyrektywa „powrotowa” ma zastosowanie do każdego obywatela państwa trzeciego, który wjechał na terytorium państwa członkowskiego nie spełniając warunków wjazdu do kraju lub warunków zezwolenia na pobyt.
Francuskie stowarzyszenie Avocats pour la défense des droits des étrangers (zwane dalej „ADDE”) oraz szereg stowarzyszeń kwestionowało przed Radą Stanu Francji legalność uchwały zmieniającej ustawę o wjeździe i pobycie obywateli państw trzecich oraz prawie do azylu.
ADDE i inne stowarzyszenia argumentują, że uchwała umożliwia władzom francuskim odmowę wjazdu obywatelom państw trzecich na granicach z innymi państwami członkowskimi, w których tymczasowo przywrócono kontrole na podstawie kodeksu granicznego Schengen, ze względu na poważne zagrożenie dla porządku publicznego lub bezpieczeństwa wewnętrznego „powracającej” Francji.
Zgodnie z dyrektywą powrotową każdemu obywatelowi państwa trzeciego przebywającemu nielegalnie na terytorium państwa członkowskiego należy wydać decyzję nakazującą powrót, na podstawie której obywatel państwa trzeciego może zostać wydalony z terytorium państwa członkowskiego, w którym przebywa nielegalnie. Nieuprawniony pobyt obywatela państwa trzeciego na terytorium państwa członkowskiego można uznać za pobyt bez zezwolenia na pobyt lub spełnienia warunków wjazdu na terytorium kraju. Jednakże obywatelowi państwa trzeciego należy zasadniczo przyznać określony czas na dobrowolne opuszczenie terytorium. Przymusowe usunięcie będzie stosowane jedynie w ostateczności.
W związku z tym Rada Stanu Francji zwróciła się do Trybunału Sprawiedliwości z pytaniem, czy w przypadku gdy państwo członkowskie zdecydowało się tymczasowo przywrócić kontrole na swoich granicach, może ono przyjąć decyzję o odmowie wjazdu w odniesieniu do obywatela państwa trzeciego, który został zatrzymany bez prawa pobytu; przeprowadzają takie kontrole wyłącznie na podstawie kodeksu granicznego Schengen, przy czym obywatel państwa trzeciego nie musi spełniać wspólnych norm i procedur określonych w dyrektywie w sprawie powrotów. trzeciego z terytorium państwa członkowskiego, należy przestrzegać wspólnych standardów i procedur określonych w dyrektywie „w sprawie powrotów”. Biorąc pod uwagę, że dyrektywa powrotowa ma zastosowanie, gdy obywatel państwa trzeciego po nielegalnym wjeździe znajdzie się na terytorium państwa członkowskiego, nie spełniając warunków wjazdu lub pobytu. Ma to zastosowanie również w przypadku zatrzymania obywatela państwa trzeciego na przejściu granicznym znajdującym się na terytorium danego państwa członkowskiego. Na terytorium państwa członkowskiego można wjechać jeszcze przed przekroczeniem granicy.
Trybunał stwierdził ponadto, że państwa członkowskie mogą zabezpieczyć obywatela do czasu jego wydalenia, w przypadku gdy stanowi on zagrożenie dla bezpieczeństwa kraju, porządku publicznego lub jest podejrzany o popełnienie przestępstwa lub państwa.
Podsumowując, stwierdzamy, że państwo członkowskie może wydać decyzję o odmowie wjazdu obywatelowi państwa trzeciego wyłącznie na podstawie Kodeksu granicznego Schengen, w przypadku gdy obywatel państwa trzeciego nie zostanie wydalony z terytorium państwa członkowskiego. W przypadku wydalenia obywatela państwa trzeciego z terytorium państwa członkowskiego należy przestrzegać wspólnych standardów i procedur określonych w dyrektywie w sprawie powrotów.
