Europejski Trybunał Praw Człowieka (ETPC) orzekł w sprawie dwóch skarg (nr 41510/16 i 81651/17) złożonych przez skarżącego w trakcie odbywania kary za przestępstwo handlu środkami odurzającymi i substancjami psychotropowymi. Skargi dotyczyły tych samych kwestii prawnych, a mianowicie możliwości kontroli sądowej decyzji władz więziennych i rzekomo odmiennych procedur sądowych w tym zakresie. Nr skargi Skarga nr 41510/16 opiera się na fakcie, że w czerwcu 2013 r. stwierdzono, że skarżący posiada dużą ilość leków, które przepisał mu wcześniej lekarz, ale które do tego czasu powinien był zużyć lub zwrócić. Na podstawie czynu, za który skarżący został skazany, fakt ten został oceniony jako przewinienie dyscyplinarne, za co został on umieszczony w zamkniętej części zakładu w celu odbycia kary pozbawienia wolności na okres dziesięciu dni.
Nr skargi 81651/17 opiera się na fakcie, że skarżący zwrócił się o pozwolenie na bezpośrednie wizyty kontaktowe w listopadzie 2015 r. i styczniu 2016 r., lecz ze względu na jego zachowanie w tym miesiącu kontakt ten został odrzucony. Skarżący próbował zaskarżyć decyzję władz więziennych do sądów administracyjnych, które później we wszystkich sprawach stwierdziły, że nie mają kompetencji do zajęcia się tą sprawą i przekazały ją właściwej prokuraturze do rozpatrzenia według przepisów szczególnych. Skarżący następnie zaskarżył skierowanie jego skargi do Trybunału Konstytucyjnego Republiki Czeskiej, jednak bezskutecznie, gdyż sprawa ta podlegała właściwości prokuratury, a nie sądu.
Skarżący wniósł następnie skargę do ETPC, że w wyniku powyższego postępowania nie zrobił niczego, co byłoby sprzeczne z § 6 art. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Konwencja), który przewiduje, że może zwrócić się do sądu w celu rozpatrzenia swojego sprzeciwu3, ale zgodnie z art. 1 stanowi środek zaradczy. W skardze dotyczącej odmowy dostępu do bezpośredniego kontaktu skarżący podnosił również, że naruszono jego prawo do poszanowania życia prywatnego i rodzinnego.
Po zapoznaniu się ze sprawą i stanowiskami stron Europejski Trybunał Praw Człowieka odrzucił skargę. Stwierdził, że ochronę praw skarżącego powierzono prokuraturze zgodnie ze szczególnymi przepisami ustawowymi dotyczącymi wykonywania kary oraz statusu i funkcji prokuratury. Jego decyzja może następnie zostać rozpatrzona przez Trybunał Konstytucyjny w związku ze skargami na podstawie art. 3.127 Konstytucji Republiki Słowackiej. Skarżący twierdził, że kontrola prokuratury nie była „kompletna, bezstronna i skuteczna”. Nie uzasadnił jednak swojego twierdzenia innymi dowodami faktycznymi lub prawnymi, poza tym, że nie zgadza się z takim postępowaniem.
ETPC uważa, że skarżący nie przedstawił żadnych argumentów, dlaczego opisany mechanizm kontroli, o którym zadecydowały władze więzienne, nie spełnia wymogów Konwencji. Ponieważ skarżący nie próbował skorzystać z tego mechanizmu, nie ma powodu kwestionować jego funkcjonalności w jego konkretnym przypadku. Europejski Trybunał Praw Człowieka uznał zatem, że powyższy zarzut jest oczywiście bezzasadny. Ponadto ETPC stwierdził, że w świetle powyższych wniosków nie można podnosić, że skarżąca doznała jakiejkolwiek istotnej niekorzystnej sytuacji w zakresie lub. 3 litery b) umowy w przedmiocie jej skargi do sądu.
Ponieważ kwestia ta została już rozstrzygnięta na szczeblu krajowym, poszanowanie praw człowieka w sprawie skarżącej nie wymaga ponownego zbadania istoty sprawy. Wreszcie ETPC stwierdził, że choć skarżący powołał się na art. 8 Konwencji, to nie przedstawił żadnego odrębnego uzasadnienia wynikającego z tego naruszenia jego praw materialnych. Dlatego też nie jest wymagana żadna decyzja w tym zakresie. Z powyższych powodów ETPC uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i oddalił ją w całości.
