Europejski Trybunał Praw Człowieka ogłosił wyrok w sprawie Sarkoca przeciwko Republice Słowackiej, sygn. akt. 51334/21, w której Skarżący zarzucał przewlekłość postępowania cywilnego. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził naruszenie prawa Skarżącego do rozpoznania sprawy w rozsądnym, gwarantowanym terminie. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności.
W lipcu skarżąca złożyła pozew o ochronę dóbr osobistych do Sądu Rejonowego w Bratysławie I. We wrześniu 2022 roku Skarżący wniósł skargę do Trybunału Konstytucyjnego Republiki Słowackiej, uzasadniając to tym, że przedmiotowe postępowanie, które wszczął pozwem o ochronę prywatności, trwa nieracjonalnie długo, naruszając tym samym jego prawa.
Następnie, kilka dni po złożeniu skargi do Sądu Konstytucyjnego Republiki Słowackiej, Skarżący wycofał pozew o ochronę osobowości złożony w Sądzie Rejonowym w Bratysławie I na tej podstawie, że pozew ten, ze względu na długość postępowania, po tak długim czasie stracił dla niego znaczenie.
Trybunał Konstytucyjny Republiki Słowackiej swoim orzeczeniem z kwietnia 2020 r. został naruszony. Nie zastosował się jednak do żądania Skarżącego o zadośćuczynienie finansowe. Z uwagi na fakt, że Sąd Konstytucyjny Republiki Słowackiej uznał za słuszne zakończyć sprawę z satysfakcją w postaci stwierdzenia Sądu Konstytucyjnego Republiki Słowackiej, że po wycofaniu pozwu i braku zainteresowania Skarżącego kontynuacją postępowania prawa Skarżącego zostały naruszone bez odszkodowania finansowego. Następnie skarżący odwołał się do Europejskiego Trybunału Praw Człowieka z powodu niewystarczającego zadośćuczynienia.
Europejski Trybunał Praw Człowieka zwrócił uwagę na fakt, że przedmiotowe postępowanie cywilne skarżącego trwało 6 lat i 3 miesiące na dwóch poziomach postępowania, a sądy nie wydały orzeczenia w pierwotnym postępowaniu. Wspomniane postępowanie cywilne charakteryzowało się zatem znacznymi opóźnieniami w postępowaniu. Europejski Trybunał Praw Człowieka stwierdził ponadto, że wycofanie się przez Skarżącego z pozwu było logiczne i uznał, że w chwili wniesienia skargi konstytucyjnej Skarżący nadal był zainteresowany przyspieszeniem postępowania i nie można go zarzucać za skorzystanie z przysługującego mu uprawnienia proceduralnego i wycofanie pozwu.
Z podanych powodów, zdaniem Europejskiego Trybunału Praw Człowieka, Trybunał uznał środek uzyskany przez Skarżącego na poziomie krajowym za niewystarczający i przyznał Skarżącemu kwotę 2300 EUR tytułem odszkodowania za szkody i krzywdę niemajątkową wyrządzoną mu w związku z naruszeniem prawa do rozpoznania sprawy w rozsądnym terminie.
W świetle powyższego dodać należy, że cofnięcie pozwu nie wpływa na naruszenie prawa do rozpoznania sprawy przez sąd w rozsądnym terminie i do odpowiedniego zadośćuczynienia w postaci zadośćuczynienia pieniężnego w postaci odszkodowania i szkody niemajątkowej.
